Dag 49 Eigenwijs.

Na het ontbijt de koffer weer gepakt en op weg naar Kanazawa, een plaats aan de Noordkust van Japan. Het is een paar graden onder nul en halfbewolkt. Dat betekent soms een zonnetje, maar ook dwarrelen er regelmatig sneeuwvlokken rond de auto. Het eerste stuk gaat over een goed schoongereden tweebaansweg en na een kwartiertje stuurt de navigatie ons de snelweg op. Maar eigenlijk gaat het wel lekker op de secundaire weg, dus eigenwijs als we zijn negeren we het advies en blijven op de tweebaansweg rijden. Maar na tien minuten op de verlaten weg worden de sneeuwresten op de weg dikker en dikker tot we feitelijk op een sneeuw/ijslaag rijden. Dit wordt gevaarlijk en dus tijd om te keren. Een kwartiertje later rijden we alsnog op de snelweg die dwars door de berg en alle volgende bergen gaat. Rijden over die passen had levengevaarlijk geweest, had ons uren gekost en bovendien waren veel passen afgesloten. Letterlijk beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald. 

Na een uurtje stoppen we bij een dorp met veel van die Gassho huizen. Dit openluchtmuseum is beter onderhouden en fraaier dan dat van gisteren, maar het is ook veel toeristischer. Bus na bus spuugt een lading bezoekers uit, die in lange rijen door het dorp dwalen. Het is koud, maar er schijnt een voorzichtig zonnetje dat het meteen veel aangenamer maakt. Die zon maakt ook de gebouwen veel aantrekkelijker.

Het is ongelooflijk, maar zelfs hier vinden we een klein koffietentje met uitstekende koffie en heerlijke rijstbloem cake die door twee alleraardigste meisjes wordt geserveerd. Ook Japans: het stokje dat door de cake zit heeft een blauw of roze strikje en dat is echt niet zo ingekocht maar wordt door de dames in elkaar gefröbeld tussen de bedrijven door.

Na dit bezoek draaien we weer de snelweg op en worden tegengehouden door een van die miljoenen mannetjes die wil weten waar we heen gaan. Kanazawa? Nee dat kan niet, keer maar om. Daar sta je dan met een navigatie die zegt dat je de snelweg op moet en een mannetje dat zegt: dat kan niet. De tweede persoon die we vragen geeft met een vertaalprogramma op zijn telefoon advies: ga daar linksaf en volg de secundaire weg. Gaan we toch nog over de secundaire weg tot de volgende snelwegoprit. Bleek er in de tunnel een vrachtwagen op z'n kant te liggen, we zien vanaf de secundaire weg de files voor de tunnel staan. Intussen sneeuwt het behoorlijk, dus het is goed dat we weer de snelweg op kunnen.

In Kanazawa getankt (goedkoop: € 1,10 /ltr), de auto ingeleverd en even wat eten. Zoeken naar een restaurant met volle bepakking en koffer is niet echt handig, dus als we langs een Mc Donalds komen, the rest is history. We stappen een kwartiertje voor tijd in de klaarstaande trein naar Kyoto maar daar blijken onze stoelen bezet. Intussen is de trein gaan rijden en dan komen we erachter dat we de volgende trein moesten hebben. Wie bedenkt nou ook dat er twee van die hogesnelheidstreinen een kwartier na elkaar vertrekken naar dezelfde bestemming. Ik ga op zoek naar een conducteur om te vragen wat te doen maar intussen komt de conducteur bij Geertje die geen kaartje kan laten zien, want die heb ik in mijn zak. Japanners kunnen dus ook onaardig zijn, maar net als Geertje in de boeien wordt geslagen kan ik de kaartjes laten zien. Dat we in de verkeerde trein zitten maakt hem dan weer niets uit, als we maar betaald hebben. We zijn rond achten pas in het hotel en eten wat broodjes die we onderweg hebben gekocht.