Dag 54 Je moet je wel aan de regels houden.

We zijn het studentenleven nog niet helemaal ontwend, want we hebben nog redelijk geslapen op de harde matrassen en de hele kleine kussentjes die met hittepitten lijken gevuld. Geertje gaat douchen bij de heet water baden die ze beneden hebben en waar we gisteren ook een uurtje hebben doorgebracht. Overigens was het bad zo heet dat ik er een bloedneus van kreeg, Ik douche op ons balkon, dus buiten met uitzicht op de brug die we gisteren hebben genomen. Dan het ontbijt: Dat is overvloedig met, je raadt het al, vis. Maar eerlijk is eerlijk ook met een eitje. Dat ligt met wat groente in een schaaltje met deksel en dat staat op een brandertje dat wordt aangestoken als we gaan zitten. Wachten tot de vlammetje uit zijn en je hebt een soort gebakken eitje.

Na het ontbijt hup weer op de fiets en al heel snel komt de eerste klim naar de volgende brug. Vandaag nog 3 bruggen te gaan, maar op het volgende eiland moeten we ook over een heuse pas, dus nog meer klimmen.

Nog steeds veel kleinschalige metaalbedrijvigheid op een enkele grote scheepswerf na. We fietsen ook veel langs de weg met dus veel herrie van het autoverkeer. Als we op zoek zijn naar een koffietent, zet ik mijn fiets even neer voor de ingang van wat een restaurant lijkt, maar dat wordt niet op prijs gesteld door een oudere heer in auto die me verwijst naar de fietsenrekken die 10 meter verder staan. De sociale controle is hier dus nog springlevend. Dat is de andere kant van een samenleving die zich aan de regels houdt en waar nauwelijks politie aanwezig is. De medeburgers wijzen ze je wel op wat mag en moet. Tja, misschien is dat wel de essentie van samenleven en kun je met de uiterste individuele vrijheid die wij in Europa opeisen geen samenleving in stand houden. Dan heb je alleen een verzameling losse individuen zonder samenhang.

We zijn wat vroeger op het eindpunt dan verwacht, maar we hebben de fietsverhuurder geappt en die staat keurig op ons te wachten. Zo kleinschalig is het hier nog, de fietsverhuurder rijdt 75 km met zijn busje om twee klanten op te halen en de koffer weer af te leveren. Bij ons zou dat volkomen onmogelijk zijn vanwege veel te hoge arbeid- en kilometerkosten. Veel bedrijvigheid maakt hier die kleinschalige indruk, alsof het efficiencydenken hier nog niet de overhand heeft gekregen. Door die kleinschaligheid is het vaak ook persoonlijker. Op die gekke gewoonte om in restaurants met automaten en schermen te bestellen na dan.

We worden steeds handiger in het reizen en regelen. We wisselen ons treinkaartje in voor een trein drie uur vroeger zodat we om 18:00 bij ons hotel in Okayama zijn. Douchen en heel lekker eten in het restaurant op de negende met uitzicht op het kasteel. Er zit ook een groep van 20 - 25 man van een bedrijf of zo en dat is een interessante gebeurtenis. De baas houdt een babbeltje en vervolgens komen steeds groepjes (afdelingen?) naar haar tafel om te proosten. Soms een kort praatje en dan de volgende. Intussen vloeit de sake rijkelijk en na 1,5 uur heeft iedereen gegeten gedronken en is de tafel in 2 minuten weer leeg.