Dag 55 en 56 De terugreis.

Vanmiddag gaan we met de hogesnelheidstrein van Okayama naar Tokio, maar vanmorgen hebben we nog een paar uur in Okayama. Vlak naast het hotel ligt het bekendste park van de stad, met daarin het kasteel. We lopen door het park dat nog in winterslaap is. De grasvelden zijn nog geel (ik weet niet wat voor gras ze hier hebben, want alle grasvelden zijn volkomen geel) en de bomen nog kaal, maar een paar bomen hebben al wat bloesem. Hoewel er best wel veel mensen (met camera's) rondlopen gaat er toch een serene rust uit van de tuin. Het kasteel is heel anders dan in Matsumoto. Daar een kale binnenkant waar we zonder schoenen en dus koude voeten, trappetje op en trappetje af moesten klimmen, is hier de binnenkant meer een modern museum met vitrines, verwarming en een lift. We gaan op tijd naar het station, eten daar wat en maken zoveel mogelijk het contante geld en het tegoed van de Suica card op. Met die OV chip kaart kun je namelijk bij bijna elke winkel of restaurant op het station betalen. De reis van drie uur met de hogesnelheidstrein is soepel en comfortabel. De stoelrijen staan ver uit elkaar (dubbel van een vliegtuig) en de trein gaat hard en is stil. De stops duren maar heel kort omdat iedereen klaar gaat staan zodra het muziekje van het komende station klinkt. Ieder station heeft zijn eigen melodietje. Omdat ook op het perron iedereen in rijtjes klaar staat is het wisselen heel snel gebeurd. In het hotel staat de tweede koffer al op ons te wachten. Het is een goede zet geweest om 1 koffer vooruit te sturen, zodat we maar 1 zware koffer langs al die steden hoefden te slepen. 

In Nederland denk je bij Japans eten al snel aan sushi, maar hier is dat nauwelijks te vinden. Tenminste niet de rolls die wij kennen. Uiteindelijk komen we weer in zo'n tentje terecht met een grilletje op tafel. Alleen is hier de afzuiging niet geweldig en het bedrijfsuitje dat naast ons zit gooit een kilo vlees tegelijk op de brander, zodat de vlammen al snel 20 cm hoog langs de stukje vlees lekken met de daarbij behorende rook en vet. Maar ze hebben het wel gezellig. We herpakken de koffers en gaan gauw slapen want het wordt een lange dag morgen.

Inderdaad een lange dag, want de vlucht van Tokio naar Frankfurt is 14 uur, dan 3 uur wachten en nog een uur naar Schiphol. Totaal dus 18 uur hangen. De service bij All Nippon Air is prima, beter dan we tot nu toe gehad hebben en de bediening is ook heel vriendelijk. Iedereen zegt altijd dat een reis naar Japan een cultuurschok geeft, maar dat vonden wij niet. Je bent heel snel gewend aan de rust, de discipline, het feit dat alles schoon en opgeruimd is enz. De cultuurschok komt als je weer terugreist: wat zijn de mensen in Europa groot, grof en luidruchtig. Op luchthaven Frankfurt moesten we nog een instapkaart halen, maar dan moet je eerst langs een chagrijnige vent bij de ingang van de servicebalie. Welkom thuis in Europa. In Japan zijn alle mensen die je helpen in winkels of achter balies (meestal vrouwen dat dan weer wel) heel aardig en uiterst beleefd, maar dat zijn we hier in Europa blijkbaar verleerd. Zelfs als het in Japan een afgedwongen aardigheid is zoals veel mensen zeggen, is dat toch veel prettiger dan die botheid hier.

Frank komt ons halen en om 24:00 liggen we in bed. Het was een hele volle en diverse reis en ik moet dit blog maar eens teruglezen om te weten wat we allemaal gedaan hebben. Jullie denken misschien dat ik al dit proza voor jullie heb geschreven, maar dat is maar ten dele waar. Minstens zo belangrijk is de eigen herinnering. Groet.