Dag 52 terug naar de kust.

We gaan met de hoge snelheidslijn terug naar de (Zuid) kust. We rijden een uur lang met hoge snelheid door bebouwd gebied. Veel laagbouw met zwarte pannendaken en zwarte houten aftimmering maar natuurlijk ook flatgebouwen van beton. Het doet mij allemaal wat denken aan de Oostkant van Frankrijk, tegen de alpen aan. Als we aan de rand van een stad komen duiken we een tunnel in en aan de andere kant van de berg ligt in het dal weer een volgende stad. Zo rijden we door Kyoto, Osaka, Kobe en dan door een aantal steden langs de kust. Pas na een uur wordt het iets ruimer, maar dan zijn we al 200 km verder. We slapen in het havenplaatsje Onomichi. Inderdaad droogdokken, kranen en schepen. We halen onze fietsen op. Die van mij is redelijk maar wel met een knetterhard zadel en die van Geertje is maatje kinderfiets maar we doen het er maar mee. Bij het doornemen van de route blijkt het reisbureau de overnachting op 20% van de route gepland te hebben. Dus dan is de route de eerste dag veel te kort en de tweede dag veel te lang  en bovendien ligt het hotel boven op een heuvel, dat moet anders. Gelukkig reageert het lokale reisbureau direct en een half uurtje later hebben we een ander hotel halverwege. Het is lekker zonnig en gisteren schreef ik dat Japan geen terrassen heeft, nou hier zijn er wel drie waarvan een bij ons hotel. We nemen wat broodjes in het zonnetje op het terras.

'S avonds op zoek naar een restaurantje. Dat is hier allemaal wat minder makkelijk dan in de grote steden, met 10 gelegenheden is het wel gedaan. We kiezen voor een klein tentje waar niemand zit en waar ook geen menukaart met plaatjes buiten staat. Eigenlijk staat er niets buiten, maar het is vast een restaurant. De aardige jongen waarschuwt ons bij binnenkomst: no english menu. OK wij zijn vol vertrouwen want we hebben een app gedownload die van een foto met Japanse tekens redelijk Nederlands maakt. Ja, maar niet van deze met de hand gecaligafeerde kaart.

Met handen en voeten bestellen we iets, Geertje wat vis en ik iets met kip. Het blijken ieniemienie hapjes, dat hadden we aan de prijs kunnen zien. Als we vragen om meer (het concept van Iris) zegt het pientere meisje dat bedient via translate: zal ik suggesties doen en wat brengen? Ja graag en dus krijgen we nog drie prima gerechtjes en dan zijn we wel voldaan. Intussen is het zaakje. (2 tafels met vier plekken en 8 plaatsen aan de bar) volgelopen met de usual crowd. Iedereen kent elkaar. De groep naast ons is heel on-Japans, want ze zoeken meteen contact en gieren het uit als we vertellen (met handen) dat we gaan fietsen. Normaal maken Japanners geen contact en zeker niet zo luidruchtig. Zal wel aan het rappe tempo liggen waarmee het bier en de sake wordt aangevoerd.