Dag 46 Van voorjaar naar winter

Vandaag, dinsdag, Matsumoto verkennen. Bij ontwaken is het droog, maar een paar graden onder nul. Goed aankleden en lekker lopen richting het 430 jaar oude kasteel. Een houten burcht die nog origineel is omdat het nooit is aangevallen. Hij is gebouwd aan het eind van de (Japanse) middeleeuwen, de tijd van 1150 tot begin 1600 waarin Japan een groot slagveld was waarin lokale krijgsheren (altijd mannen) elkaar eeuwenlang uitmoorden om een beetje meer macht. In 1600 lukte het één van hen om zoveel macht te verwerven dat hij de rest tot rust en vrede kon dwingen, waarna er enkele eeuwen welvaart bestond in Japan. Dit kasteel werd gebouwd aan het eind van die bloederige periode en heeft de eeuwen getrotseerd. Er staat een groepje dames die gratis (verboden te betalen, ook tips of giften mogen niet staat op het bord) rondleidingen geven. Onze gids is een aandoenlijk gepensioneerd dametje dat nerveusig uitleg geeft in marginaal Engels, maar het enthousiasme en de inzet maken veel goed.

Bij de ingang van het kasteel moeten de schoenen uit en in een plastic zak meegedragen worden. Dat is niet zo erg, maar wel dat het gebouw ook enkele graden onder nul is en dat is echt koud op je sokken. We doen dus maar snel een rondje door het verder kale en lege gebouw. Hoewel je wel erg op moet passen op smalle trappen met treden van 60 cm hoog en balken die op 1,40 mtr hangen. Een soort 16e eeuwse hindernisbaan. We lopen door de stad en zien een aantal putten openstaan waar een paar mannen kabels aan het trekken zijn. Daar omheen zeker zoveel (eigenlijk meer) mannetjes die het publiek moeten wijzen op de planken die de geulen bedekken. Bij ons hangen  dat soort verkeersbegeleiders meestal maar wat rond en grijpen alleen in als er iemand eigenwijs wil zijn of zo. Hier wordt het begeleiden zeer serieus genomen.. Elke voetganger wordt verwelkomt en met armgebaren gewezen op de gevaren. Is dat eer hebben in je werk, of zou dat worden afgedwongen? In ieder geval is er blijkbaar geen gebrek aan mannetjes voor dit soort klussen, want je ziet ze overal.

We lopen door wat authentieke (nou ja) winkelstraatjes, maar omdat het is gaan sneeuwen doen veel winkeliers hun rolluiken naar beneden en gaan lekker naar huis. Dat doen wij ook maar. Beetje de komende dagen plannen, want eigenlijk hebben we geen flauw idee wat er allemaal te zien is en wat we moeten gaan doen. Dus lezen en routes plannen en deze stukjes ontstaan natuurlijk ook niet vanzelf. We hebben op onze wandeling een restaurant gezien waar ze sushi hebben, dus daar gaan we naar toe. We komen weer in zo'n kamertjes tent terecht, waar we heerlijk eten en dit keer niet zo veel, zodat we niet weer wakker liggen van de volle maag. Als we het restaurant uitkomen is het opgehouden met zachtjes sneeuwen en ligt er al een laag van een paar centimeter. Een paar dagen geleden was het voorjaar en nu weer midden winter.