Dag 4-6 We kunnen het nog

De afgelopen drie dagen is de biologische klok heel langzaam gelijk gaan lopen met de klok hier aan de muur. We slapen al bijna normaal en ook de hoogte begint te wennen. Daarom hebben we dinsdag onze skikleding aangetrokken en zijn met de bus naar de pistes gegaan. Ik was er niet  echt gerust op, maar gelukkig kunnen we het nog, dat glijden. Zelfs de eerste meters waren geen enkel probleem. Nou zijn de omstandigheden ook wel ideaal. Goede sneeuw op brede pistes die van de glooiende hellingen meanderen. Overal doorsteken tussen die brede banen, die steiler zijn en vol liggen met Buckels die ze lekker laten zitten bij het prepareren. Voor ieder wat wils dus. Bovendien is het erg rustig, zeg maar stil op de pistes. We zijn regelmatig helemaal alleen op zo'n snelweg. Het weer gaf van alles wat: dinsdag zon met wat wolken woensdag bewolkt met wat sneeuw en wind en donderdag bewolkt met wat zon. Het enige constante is de temperatuur. Die is namelijk zo rond de -15 C. En dat is dan overdag in het dal. Boven op de berg is het nog wat kouder en 's nachts is het zomaar -25. En geloof me dat is koud. Het skien gaat dus a la Marius: 2 afdalingen en dan koffie, drie afdalingen en dan lunch enz. 

We bouwen toch snel een routine op. We sturen er niet op, maar elke ochtend rond tienen aangekleed op pad en tegen vieren weer terug. Koffie in hetzelfde tentje waar ze je na twee dagen verwelkomen met je voornaam. Dat is natuurlijk omdat je die op moet geven bij het bestellen, maar dat ze het onthouden voelt toch lekker. Vreemd wel: je gaat op vakantie om de sleur thuis te doorbreken en onderweg probeer je (althans wij) zo snel mogelijk weer een regelmaat en routine op te bouwen. We zijn echt gewoontedieren.

Amerikanen vragen vaak of de wintersport in Europa anders is, maar dat is eigenlijk niet zo. Zelfs de liften zijn van de bekende merken zoals Leitner en de meeste ski's zijn Europese merken zoals Volkl, Rossignol enz. Champagne powder was er niet en dus is de sneeuw echt hetzelfde en het glijdt op dezelfde manier. Er zijn ook wel wat gekke dingen. Zo is het hoofdstraatje door het dorpje helemaal sneeuwvrij en hoe dat komt zagen we gisteren toen het even sneeuwde: de damp sloeg van de straat omdat die helemaal verwarmd is.

De mensen zijn ook veel opener dan in de Alpen. In de gondellift (de enige) die we vaak nemen vanwege de kou, begint iedereen tegen je aan te praten. Misschien is dat ook omdat er redelijk wat mensen alleen skien en dus alleen in de lift zitten. Al die gesprekjes verlopen natuurlijk hetzelfde, waar kom je vandaan, hoe lang blijf je ? enz. Uit die gesprekjes leren we wel wat over de prijzen van de liftpassen hier. Een standaard dagpas zonder korting kost het ongelofelijke bedrag van $ 275,-. Ter vergelijk een dagpas voor Les Arcs/La plagne kost € 74,-- en dat gebied is echt veel groter. Bovendien loopt daar de prijs per dag terug naar € 64,-- als je een weekkaart neemt. Dat kennen ze hier niet, maar hier hebben ze allerlei tombola-achtige actiekortingen waarbij je constant op de loer moet liggen en je op het juiste moment moet toeslaan. Heel vermoeiend allemaal en alleen maar goed voor de marketeers die al die acties verzinnen. Drie dagen skien kost dus $ 825,-- maar een seizoenspas voor heel Colorado kost maar $ 600,-- maar ook daarvoor geldt dan moet je voor kerst bestellen of in de eerste week van jan en meer van dat soort complexe kolder.

Gisteren zagen we onderaan de piste vijf mannen rondlopen met borden met daarop een vraagteken. Die bleken als een soort ambulante VVV te fungeren. Je kon ze alles vragen. Nog even ter herinnering: bij -15 C.

Maar goed drie dagen heerlijk geskied en we nemen ons voor om volgend jaar toch maar weer naar de Alpen te gaan.